RSS Paraprawo

Homo homini lupus est

Archiwum

Polecane strony


Art. 32 Konstytucji RP. Article 32


1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
All persons shall be equal before the law. All persons shall have the right to equal treatment by public authorities.

2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.
No one shall be discriminated against in political, social or economic life for any reason whatsoever.

Art. 45 Konstytucji RP. Article 45


1. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Everyone shall have the right to a fair and public hearing of his case, without undue delay, before a competent, impartial and independent court.

Art. 54 Konstytucji RP. Article 54


1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.
The freedom to express opinions, to acquire and to disseminate information shall be ensured to everyone.

Art. 77 Konstytucji RP. Article 77


1. Każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej.
Everyone shall have the right to compensation for any harm done to him by any action of an organ of public authority contrary to law.

2. Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw.
Statutes shall not bar the recourse by any person to the courts in pursuit of claims alleging infringement of freedoms or rights.

Z sal sądowych 2 – pozew, wyrok, apelacja


07.02.2014 pozostanie w pamięci Pani Haliny Baudler i mojej jako symbol uprawomocnienia przez Sąd Apelacyjny w Warszawie faktu bezprawnego zaboru mienia wielkiej wartości. Funkcjonariusze Skarbu Państwa POlskiego bez żenady i bez odszkodowania, pozbawili w 2008 roku HB własności hipotecznego mieszkania z czystą hipoteką i bez długów oraz egzekucji nielegalnie (naszym zdaniem) wydanym wyrokiem. Mimo złożonych przez HB kilku skarg, Ministerstwo Sprawiedliwości nie ruszyło w tej sprawie palcem. Obecna rencistka tracąc dorobek swojego życia, wybuli dodatkowo 5.400 zł kosztów na rzecz Prokuratorii Generalnej. Odpis wyroku z uzasadnieniem pokazuje, że obywatelowi nie gwarantuje się pełnego wyboru przez Sąd faktów ale jedynie ich selekcję niezbędną dla uzyskania zgodności wyroku ze stanowiskiem Prokuratorii Generalnej zastępującej Skarb Państwa. 

Minister Gowin i Prezes Milewski pozwani solidarnie przed Sąd o milion złotych odszkodowania, sygn. akt I C 508/11. Pismo Sądu 30.01.2013 a z nim pytanie:
dlaczego ani Sąd Okręgowy w Warszawie ani Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku i Minister Sprawiedliwości, występujący razem jako strona w procesie, nie mogą wyegzekwować od Sądu Rejonowego w Sopocie przez równo dwa lata, akt sądowych I Co 36/95 i poddają się rezygnując z tego podstawowego dowodu – w sytuacji, gdy druga strona procesu – Pani H.B. – od 16 lat nie może przejrzeć tych akt? , Radca prawny Prokuratorii Generalnej oraz delegowany SSR Rafał Wagner załatwiają milionową sprawę 09.05.2013 (wysłuchaj) w 6 minut 50 sekund !  Pismo Prokuratorii Generalnejwyrok Sądu Okręgowego i rozpaczliwa apelacja poszkodowanej i sponiewieranej przez ‚sprawiedliwość’
Najnowsze wydarzenia i dokumenty
Moim zdaniem, Prokuratoria Generalna stała się V władzą, która z co raz to większą energią ale i z co raz to większym powodzeniem próbuje zawłaszczyć obszar Państwa zarezerwowany dla III władzy sądowniczej i podporządkować ją sobie – w imię ochrony interesów Skarbu Państwa.
A dlaczego taki pomysł przyszedł mi do głowy?
 
W dniu 09.05.2013 odbyło się pierwsze ale i ostatnie merytoryczne posiedzenie Sędziego Sądu Rejonowego Rafała Wagnera, oddelegowanego do rozstrzygnięcia pozwu o milionowej wartości i to w sprawie dotyczącej wydania wbrew prawu orzeczeń przez Sędziów Sądu Okręgowego w Gdańsku. Oczywiście nawet w podtekście i miedzy wierszami nie oceniam umiejętności sędziowania posiadanych przez SSR Rafała Wagnera, jednak nieodparcie dręczy mnie myśl, że najlepiej, najbardziej niezależnie i bezstronnie rozstrzygnie sprawę jakiejś kobieciny bez układów, której bezprawnie i bezczelnie odebrano mieszkanie, przeciwko Ministrowi Sprawiedliwości oraz niezatapialnemu Prezesowi Sądu Okręgowego w Gdańsku Ryszardowi Milewskiemu  – prawdopodobnie pragnący awansu SSR delegowany do Sądu Okręgowego (art. 45 Konstytucji RP).
Zatem przypomnieć należy, że po dwóch latach upominania się w Sądzie Rejonowym w Sopocie o dostarczenie akt egzekucyjnych KM 43/95 oraz akt nadzoru sądowego I Co 36/95 i nieustannych przeszkodach w ich dostarczeniu, SSR Rafał Wagner na wniosek radcy prawnego Prokuratorii Generalnej – zrezygnował z tego dowodu choć miał on prawdopodobnie fundamentalne znaczenie dla sprawy. Piszę ‚prawdopodobnie’ bo ja sam jako uczestnik w/w postępowania egzekucyjnego nie miałem okazji przez 17 lat akt tych w komplecie obejrzeć !!
Ale widocznie zawierają one jakieś dokumenty mogące mieć wpływ na treść orzeczenia skoro tak zgodnie pozwany i Sąd zrezygnowali z nich jako dowodu w sprawie.
Sąd Rejonowy zrezygnował zresztą ze WSZYSTKICH zgłoszonych przez powódkę wniosków dowodowych uznając je – na wniosek radcy prawnego prokuratorii Generalnej – za zbędne, skoro ta przedstawiła już swoje stanowisko. Po co je burzyć jakimiś dowodami?
Sama radca prawny Prokuratorii Generalnej widać, że nie przywiązuje wielkiej wagi do faktów a i Sąd chyba też nie doczytał wszystkiego do końca – bo jak wynika z protokołu dźwiękowego z posiedzenia Sądu w dniu 09.05.2013, radca mówiła o ‚prawomocnym przysądzeniu własności‚, które nigdy w czasie egzekucji nie nastąpiło a właśnie postanowienie w tej sprawie zostało w marcu 2008 roku bezprawnie wydane przez SSO w Gdańsku w dwa lata po prawomocnym umorzeniu egzekucji przez Sąd Okręgowy w Gdańsku właśnie !!
Jednak radca prawny Prokuratorii Generalnej albo ignoruje powagę rzeczy osądzonej albo rzeczywiście nie zna akt albo celowo wprowadził Sąd w błąd – albo co najgorsze – i tak nie miał ten fakt żadnego znaczenia ani dla sprawy ani dla Prokuratorii Generalnej ani dla Sądu Okręgowego w końcu – i to ze stolicy wielkiego,  europejskiego państwa okrzykniętego demokratycznym i obywatelskim !!
Na koniec chcę podkreślić wagę jednego lub dwóch słów z końcowej części dźwiękowego protokołu, w której Sąd niemal prosząc o akceptację radcę prawnego Prokuratorii Generalnej, przedstawia drżącym głosem swój pomysł odroczenia na 6 dni publikacji zapadłego właśnie orzeczenia. Radca mówi ‚dobrze’ a Sędzia oddycha z ulgą…  
Oczywistym się staje, że w tak familiarnych okolicznościach, nikt nie myślał nawet o takich drobiazgach jak np. ten, że postanowienie o przybiciu (prawomocne = dwie instancje) nie obejmuje działek gruntu pod przedmiotowymi mieszkaniami  będących własnością Urzędu Miejskiego w Sopocie, który w ogóle nie brał udziału w postępowaniu egzekucyjnym – co czyni je z mocy prawa nieważnym albo ten, że w maju 2005 roku komornik w Sopocie zakończył postępowanie egzekucyjne wydając zarządzenie o kosztach postępowania.
No i to najważniejsze – wszyscy wierzyciele zostali w roku 2005 spłaceni. 
Ale kto by się tam tym przejmował….. 
Tok to opisana sprawa została osądzona, Prokuratoria Generalna zarobiła od zgnębionej i obrabowanej z mieszkania – ale w imieniu prawa i Rzeczypospolitej Polskiej –  kobiety, 7.200 złotych tytułem honorarium dla jej radcy prawnego, która z taka wiedzą i oddaniem broniła interesów szlachetnego Prezesa Milewskiego i jeszcze bardziej szlachetnego ministra Sprawiedliwości.
A SSR chyba już może pisać przed nazwiskiem SSO – przynajmniej mam taką nadzieję i oczywiście z całego serca mu gratuluję.  

Najnowsze dokumenty

1/ Pismo powódki 04.03.2013

2/ Pismo Prokuratorii 04.03.2013

3/ Pismo Prokuratorii Generalnej 29.04.2013

4/ Wyrok Sądu Okręgowego 14.05.2013

5/ Apelacja Pani Baudler 03.06.2013

Pozew.

Bieżące  dokumenty poniżej.

Warszawa, 09.05.2011 r.

Do

Sądu Okręgowego w Warszawie

Wydział Cywilny

Al. Solidarności 127

00-898 Warszawa

 

Pozew o zapłatę (dalsze dokumenty poniżej pozwu)

Pozwany: Skarb Państwa Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa.

Powód: Halina Baudler, ul. Przejazd 53 B, 05-082 Blizne Łaszczyńskiego.

Wps. 1.000.000, 00 PLN

Działając na podstawie art. 424.1b Kpc, wnosimy o zasądzenie od Ministra Sprawiedliwości (osób przez Niego wskazanych do uczestnictwa w postępowaniu) kwoty 1.000.000 PLN (jednego miliona złotych) – z odsetkami od daty 19-03-2008 do dnia zapłaty – tytułem zadość uczynienia za szkodę jaka powstała w wyniku wydania przez sądy szeregu orzeczeń sprzecznych z prawem, a w szczególności orzeczenia Sądu Okręgowego w Gdańsku, przysądzającego licytantowi własność mieszkania nr 2 i 3 przy ul. Chopina 1 w Sopocie, będącego ostatnio własnością Pani Haliny Baudler.

Stało się to w dwa lata po wydaniu przez tenże Sąd Okręgowy w Gdańsku orzeczenia prawomocnego o umorzeniu egzekucji w całości – oraz mimo dokonania przez Sąd Rejonowy w Sopocie wpisu własności na rzecz Haliny Baudler i wykreślenia obciążeń z działu III i IV Ksiąg Wieczystych.

Należy przy tym zauważyć, że zaskarżone postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19-03-2008 dotarły do Haliny Baudler w dniu 08.05.2008, zatem w trzy dni po złożeniu przez Halinę Baudler wniosków o wykreślenie obciążeń egzekucyjnych.

Załącznik nr 12

Wnosimy o zwolnienie nas od kosztów sądowych (wnioski w załączeniu)

Wnosimy o zasądzenie od pozwanego kosztów sądowych i adwokackich – o ile powstaną.

Wnosimy o wyznaczenie przez Sąd odpowiedniego wydziału cywilnego, gdyż działamy bez zawodowego prawnika i nie potrafimy wskazać właściwości wydziałowej dla tej sprawy.

U z a s a d n i e n i e .

Uważamy , że Minister Sprawiedliwości jest stroną tego postępowania, ponieważ od roku 2005 brał czynny udział w rozpoznawaniu składanych przez nas skarg i wniosków i był na bieżąco informowany o zaistniałych nieprawidłowościach w postępowaniu podległych Mu sądów różnych instancji oraz ich Prezesów. Przez 6 lat nie spowodował wyjaśnienia naszych zarzutów a w końcu także i Sąd Najwyższy uniknął tego rozstrzygnięcia prowadząc skargę blisko trzy lata aż do zmiany przepisów. Niewłaściwym – naszym zdaniem – było uwzględnienie udziału Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa jako naszych przeciwników procesowych, gdyż faktycznie powinna Ona stać po naszej stronie lub w ogóle nie brać udziału, jako że organa, które reprezentowała zostały pozbawione prawomocnymi orzeczeniami tytułów wykonawczych i nie brały udziału w postępowaniu egzekucyjnym.

Uważamy także, że sam problem skargi skierowanej do Sądu Najwyższego jedynie miał za kanwę postępowanie egzekucyjne, ale sam problem tkwił w nieposzanowaniu powagi rzeczy osądzonej a nie w problematyce egzekucyjnej i mógł być przez Sąd Najwyższy – rozstrzygnięty.

Załącznik nr 13nasze skargi

Załącznik nr 14 – korespondencja między Ministrem a Prezesami Sądów + skarga z 2010r.

Załącznik nr 15 – skarga wniesiona do Rzecznika Praw Obywatelskich + odpowiedź

Załącznik nr 16 – korespondencja wyjaśniająca do Sądu Najwyższego

Załącznik nr 17 – korespondencja wyjaśniająca do Sądu Okręgowego

Podstawą do wysuniętego roszczenia jest nasze przekonanie o niezgodności z prawem postanowień Sądu Okręgowego w Gdańsku:

z dnia 19-03-2008 r. w sprawach sygn. akt: III Cz 2705/07, III Cz 2706/07, III Cz 2707/07, III Cz 2708/07 i III Cz 2709/07,

a także

z dnia 19-03-2008 r. w sprawach sygn. akt: III Cz 2977/06, III Cz 2778/06, III Cz 2779/06

Dalszymi podstawami są:

naruszenia prawa procesowego, w tym:

art. 927 kpc przez brak postanowień komornika o przyłączeniu wniosków następnych wierzycieli o egzekucję z lokali mieszkalnych położonych w Sopocie do postępowania wszczętego przez pierwszego wierzyciela Mazowiecki Bank Regionalny SA w Warszawie w sprawie KM 43/95,

art. 350§ 1 kpc w związku z art. 13 § 2 kpc przez zaakceptowanie postanowieniami Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19-03-2008 r. w sprawach sygn. akt:

  • III Cz 2705/07 sprostowania z urzędu postanowienia Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29.03.2005 r.,
  • III Cz 2706/07 sprostowania z urzędu postanowienia Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 06.04.2005 r.,
  • III Cz 2707/07 sprostowania z urzędu postanowienia Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 07.10.2005 r.,
  • III Cz 2708/07 sprostowania z urzędu postanowienia Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 07.10.2005 r.,
  • III Cz 2709/07 sprostowania z urzędu postanowienia Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 07.10.2005 r.,

Załącznik nr 7

poprzez wpisanie, w części wstępnej wskazanych postanowień Sądu Rejonowego w Sopocie, obok wymienionego w nich wierzyciela Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie, innych wierzycieli (Gminy Miasto Wrocław, PKO BP SA, w Warszawie, Skarb Państwa – Urząd Skarbowy w Środzie Śląskiej, Skarb Państwa – Urząd Skarbowy we Wrocławiu-Krzyki), których wnioski o wszczęcie egzekucji w stosunku do dwóch lokali mieszkalnych w Sopocie przy ul. Chopina 1 nie zostały przyłączone do postępowania z wniosku Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie w sprawie KM 43/95,

pomimo:

a) braku postanowienia o przyłączenia postępowań egzekucyjnych wymienionych wierzycieli do postępowania egzekucyjnego z wniosku Mazowieckiego Banku Regionalnego SA KM 43/95,

b) braku przesłanek uznania za oczywistą omyłkę pominięcie w sprostowanych postanowieniach obok Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie czterech innych wierzycieli: Gminy Miasto Wrocław, PKO BP SA, w Warszawie, Skarb Państwa – Urząd Skarbowy w Środzie Śląskiej, Skarb Państwa – Urząd Skarbowy we Wrocławiu-Krzyki,

art. 365 § 1 kpc przez pominięcie prawomocnych orzeczeń:

  • wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku I Wydział Cywilny z dnia 14.11.2006 r. sygn. akt I C 1220/05umarzającego w całości egzekucję prowadzoną przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Sopocie na rzecz Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie w sprawie KM 43/95,
  • postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Sopocie z dnia 28.02.2005 r. umarzającego w całości postępowanie egzekucyjne w sprawie KM 321/97na rzecz Skarbu Państwa-Urzędu Skarbowego we Wrocławiu-Krzyki, w tym także w części dotyczącej egzekucji z nieruchomości dłużnika położonej w Sopocie przy ul. Chopina 1 lokale nr 2 i 3,
  • postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Sopocie z dnia 22.02.2000 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne na rzecz PKO BP SAw Warszawie w części dotyczącej egzekucji z nieruchomości dłużnika położonej w Sopocie przy ul. Chopina 1 lokale nr 2 i 3,
  • wyroku Sądu Rejonowego w Sopocie I Wydział Cywilny z dnia 09.05.2006 r. sygn. akt I C 465/05 pozbawiającego wykonalności w całości tytuł wykonawczy Skarbu Państwa –Urzędu Skarbowego w Środzie Śląskiej sygn. Sm 20b/1083/95 z dnia 18.07.1995 r. wystawiony przeciwko Michałowi Turzyńskiemu, zaopatrzony w klauzulę wykonalności postanowieniem z dnia 23.12.1997 r. wydanym w sprawie I Co 184/97 przez Sąd Rejonowy w Sopocie,

Załącznik nr 2

przy wydaniu w dniu 19-03-2008 r. w sprawach sygn. akt: III Cz 2977/06, III Cz 2778/06, III Cz 2779/06, postanowień oddalających wnioski wierzycieli: Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie, Gminy Miasta Wrocław oraz Skarbu Państwa-Urzędu Skarbowego w Środzie Śląskiej o umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie egzekucji z nieruchomości,

Załącznik nr 5

3/ w s k a z u j e m y  art. 927 kpc oraz art. 350§ 1 kpc i art. 365 § 1 kpc w związku z art. 13 § 2 kpc jako przepisy prawa, z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny;

4/ uprawdopodabniając wyrządzenie szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego postanowienia z g ł a s z a m y  następujące dowody:

  1. wyniki licytacji prawa własności lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 w Sopocie przy ul. Chopina 1 o łącznej powierzchni 103 m2 wraz z przynależnymi do tych lokali udziałami w prawie użytkowania wieczystego działki nr 38/1 zapisanej w księdze wieczystej KW nr 2109 prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Sopocie ustalające licytacyjną cenę nabycia tych nieruchomości w kwocie 147 500,00 zł,

  2. wartość rynkową w kwocie 1.000.000,00 zł zlicytowanych lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 w Sopocie przy ul. Chopina 1 o łącznej powierzchni 103 m2 ustaloną według aktualnej ceny za 1 m2 powierzchni mieszkania w kwocie 10. 000,00 zł, ogłoszenia prasowego i wpisów zabezpieczeń kredytowych nowego właściciela do Ksiąg Wieczystych;

Załącznik nr 8 (ogłoszenie)

Załącznik nr 9 (odpisy Ksiąg Wieczystych)

5/ w s k a z u j e m y, że wzruszenie zaskarżonych postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadto zaskarżone postanowienia nie podlegają zaskarżeniu skargą kasacyjną;

Wniesiona w dniu 12.09.2008 roku do Sądu Najwyższego skarga o stwierdzenie wydania orzeczeń z naruszeniem prawa została w dniu 25.02.2011 odrzucona – w związku ze zmianą przepisów postępowania cywilnego.

Załącznik nr 10 – skarga (numery załączników odpowiadają niniejszemu pozwowi)

Załącznik nr 11 – postanowienie Sądu Najwyższego

Historia wydarzeń.

Po nieprawomocnym przysądzeniu – postanowieniem Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29.03.2005 r. w sprawie I Co 36/95 – na rzecz licytanta prawa własności lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 w Sopocie przy ul. Chopina 1, Mazowiecki Bank Regionalny SA w Warszawie jako wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym KM 43/95 cofnął swój wniosek egzekucyjny występując o umorzenie postępowania egzekucyjnego KM 43/95 w zakresie egzekucji z przedmiotowych lokali mieszkalnych.

Załącznik nr 1

Załącznik nr 2

Załącznik nr 3

W takiej sytuacji Sąd Rejonowy w Sopocie postanowieniami z dnia 23.01.2008 i 15.03.2007 dokonał z urzędu sprostowania tzw. oczywistej pomyłki w postanowieniach z dnia 06.04.2005, 30.08.2005, 07.10.2005, 07.10.2005 w sprawie I Co 36/95 i I Co 736/05 dotyczących przysądzenia własności lokali mieszkalnych na rzecz licytanta oraz w trzech postanowieniach oddalających wioski umorzeniowe.

Załącznik nr 7

W postanowieniu z 2005 r. przysądzającym własność przedmiotowych lokali mieszkalnych, do jedynego wymienionego w nim egzekwującego wierzyciela (tj. Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie) dopisał dodatkowo nowych wierzycieli (Gminę Miasto Wrocław, PKO BP SA, w Warszawie, Skarb Państwa – Urząd Skarbowy w Środzie Śląskiej, Skarb Państwa – Urząd Skarbowy we Wrocławiu-Krzyki, ZUS i Gminę Sopot, których wnioski o wszczęcie egzekucji w stosunku do dwóch lokali mieszkalnych w Sopocie przy ul. Chopina 1 ( poza PKO BP SA nigdy nie miały miejsca) – nie zostały przyłączone do postępowania egzekucyjnego z wniosku Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie w sprawie KM 43/95.

Wskazane postanowienie zaskarżył dłużnik Michał Turzyński, lecz Sąd Okręgowy w Gdańsku postanowieniem z dnia 19-03-2008 r. w sprawie III Cz 2705/07 utrzymał w mocy (w znacznej części) postanowienie Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 29.03.2005 r. o dopisaniu dodatkowych nowych wierzycieli.

Załącznik nr 4

Zaskarżonymi skargą o niezgodność z prawem, postanowieniami z dnia 19-03-2008 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku usankcjonował dopisanie dodatkowych, lecz nie istniejących w dacie przysądzenia własności, wierzycieli jako biorących udział w postępowaniu egzekucyjnym z nieruchomości. Zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego z jednej strony uniemożliwiło zakończenie postępowania egzekucyjnego

Załącznik nr 3

a z drugiej strony umożliwiło uprawomocnienie się postanowienia o przysądzeniu tego prawa. Efektem uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności lokali mieszkalnych na rzecz licytanta było wykreślenie z księgi wieczystej KW 2109 prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Sopocie dla tych lokali jako właściciela mieszkań, powódkę w niniejszym postępowaniu, Halinę Baudler, która nabyła prawo własności do mieszkań w dniu 17.03.2005 w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego KM 43/97, na podstawie postanowienia Komornika z 2004 r. Halina Baudler była uczestnikiem postępowania egzekucyjnego w sprawie KM 43/97 na zasadzie art. 930 § 1 kpc, jak również była uczestnikiem skargi do Sądu Najwyższego i jest obecnie powódką.

Należy jeszcze raz podkreślić, że Halina Baudler na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku I C 1220/05 umarzającego egzekucję KM 43/95 uzyskała wykreślenie wzmianki o postępowaniu egzekucyjnym z w/w Księgi Wieczystej, aby później utracić wpis własności na wniosek nie znajdujący w Księdze Wieczystej podstawy prawnej, gdyż nie było w niej żadnego wpisu o toczącej się egzekucji gdy licytant składał postanowienie o przysądzeniu własności właśnie w wyniku postępowania egzekucyjnego.

Załącznik nr 9

Szkodę w niniejszej sprawie należy przypisać nie tylko Halinie Baudler jako właścicielowi tych mieszkań i dłużnikowi rzeczowemu w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności, lecz również Michałowi Turzyńskiemu jako dłużnikowi obligacyjnemu. W związku z brakiem uchylenia postanowienia o przysądzeniu własności lokali mieszkalnych na rzecz licytanta i brakiem umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie KM 43/95 – w wyniku odmiennego w stosunku do zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku – Michał Turzyński stracił możliwość zaspokojenia w ponownym postępowaniu egzekucyjnym z przedmiotowych lokali mieszkalnych swoich wierzycieli, którzy nie uczestniczyli w postępowaniu egzekucyjnym KM 43/95.

Wierzyciele ci mogli prowadzić tą egzekucję wykorzystując zasady skargi pauliańskiej (art. 527 i nast. kc).

Zdaniem dłużnika powyższe dodatkowe wyjaśnienia spełniają wymogi uprawdopodobnienia szkody, jako przesłanki pozwu o zadośćuczynienie w wyniku wydania orzeczeń niezgodnych z prawem.

Uważamy, że można dopatrywać się wywołania skutków majątkowych przez umieszczenie w tytule orzeczenia dodatkowych podmiotów skoro nie została zmieniona treść tego orzeczenia. Wniosek ten jest słuszny w postępowaniu egzekucyjnym, w którym wydawane orzeczenia uzależnione są od wniosków uprawnionych podmiotów posiadających roszczenia wynikające z niezaspokojonych tytułów wykonawczych.

Jeśli Michał Turzyński jako dłużnik doprowadził do zaspokojenia wierzycieli lub do wycofania przez nich wniosków egzekucyjnych, co w konsekwencji musiało doprowadzić do uchylenia postanowienia o przysądzeniu własności zlicytowanych lokali i do umorzenia postępowania egzekucyjnego KM 43/95, to doprowadzenie do uprawomocnienia się wskazanego postanowienia o przysądzeniu własności i pomyślnego zakończenia postępowania egzekucyjnego KM 43/95 mogło nastąpić jedynie poprzez bezprawne rozszerzenie w postanowieniu o przysądzeniu własności listy wierzycieli uczestniczących w postępowaniu egzekucyjnym. Wykorzystanie instytucji sprostowania oczywistej pomyłki (art. 350 § 1 kpc) stworzyło pozór kontynuacji postępowania egzekucyjnego pomimo rozliczenia się dłużnika z wierzycielami uczestniczącymi w postępowaniu egzekucyjnym z nieruchomości, a tym samym umożliwiło uprawomocnienie się postanowienia o przysądzeniu własności zlicytowanych lokali.

Na uwagę zasługuje nasz zarzut naruszenia przepisu art. 927 przez brak postanowień komornika o przyłączeniu do postępowania wszczętego przez pierwszego wierzyciela Mazowiecki Bank Regionalny SA w Warszawie w sprawie KM 43/95 ewentualnych wniosków następnych wierzycieli o egzekucję z lokali mieszkalnych położonych w Sopocie. Podobny do naszego w tym zakresie pogląd prezentuje Edmund Wengerek, niekwestionowany autorytet w zakresie procedury cywilnej. Komentując art. 927 kpc (E. Wengerek: Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne. Komentarz do części drugiej kodeksu postępowania cywilnego, tom II, Wyd. ZPP Warszawa 1994, s. 213) stwierdził On: „Jeżeli wierzyciel nie zgłosi sam odpowiedniego wniosku, połączenie z urzędu powinien zarządzić komornik”. Komornicy w przypadku nowych wniosków o wszczęcie egzekucji przeciwko wcześniej zajętym nieruchomościom, nie tylko wzywają dłużnika do dobrowolnej zapłaty długu, na podstawie art. 923 kpc, lecz również wydają postanowienia o przyłączeniu nowych wierzycieli do wcześniej wszczętych egzekucji, a następnie na podstawie tego postanowienia ujawniają ten fakt w księdze wieczystej prowadzonej dla zajętej nieruchomości. Postanowienie o przyłączeniu do egzekucji prowadzonej przeciwko nieruchomości informuje nie tylko dłużnika lecz również osoby trzecie o wielkości długu, którego zaspokojenie jest celem prowadzonej egzekucji. Stanowisko w sprawie konieczności ujawnienia w księdze wieczystej przyłączenia się do egzekucji nowego wierzyciela podzielił także Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 06.11.2007 r. w sprawie III CZP 93/07 (OSNC 2008/7-8/68), korygując w ten sposób odmienne stanowisko zawarte w uchwale z dnia 17.06.2003 r., III CZP 31/03 (OSP 2004/7-8/94).

Postępowanie egzekucyjne KM 43/95 przeciwko stanowiącym własność dłużnika (powoda) lokalom mieszkalnym nr 2 i nr 3 w Sopocie przy ul. Chopina 1, jak poprzednio podkreślono, prowadzone było z wniosku Mazowieckiego Banku Regionalnego SA w Warszawie. Powszechna Kasa Oszczędności Bank Państwowy SA z wniosku KM 55/95 początkowo przyłączyła się do tego postępowania, a na podstawie postanowienia komornika przy Sądzie Rejonowym w Sopocie z dnia 22.02.2000 r. o umorzeniu postępowania, wycofała się z tego postępowania.

Pozostali wierzyciele skarbowi (Urzędy Skarbowe w Środzie Śląskiej oraz we Wrocławiu -Krzyki) a także gmina Miasto Wrocław nie uczestniczyli w postępowaniu egzekucyjnym z przedmiotowych lokali mieszkalnych. Nadzór nad egzekucją przez Sąd Rejonowy w Sopocie na rzecz tych podmiotów prowadzony był dla każdego z nich odrębnie pod innymi sygnaturami (I Co 183/97, I Co 184/07, I Co 187/97), natomiast nadzór nad egzekucją z przedmiotowych lokali mieszkalnych, do której komornik nie przyłączył tych trzech wierzycieli prowadzony był pod sygnaturą I Co 36/97.

Przyczyną takiego stanu rzeczy było złożenie przez wierzycieli skarbowych oraz gminę Wrocław wniosków egzekucyjnych nie wskazujących na egzekucję z nieruchomości. Wierzyciele ci na dzień licytacji posiadali administracyjne tytuły egzekucyjne nie mając prawomocnych klauzul wykonalności nadanych im przez sąd. Nie mogli dlatego uczestniczyć w egzekucji z przedmiotowych lokali mieszkalnych. Dopisanie ich w postanowieniu o przysądzeniu prawa własności jako wierzycieli uczestniczących w tej egzekucji było bezprawne i wypełniało znamiona przestępstwa poświadczenia nieprawdy (art.271 kk).

Gdyby nie dopisano nieistniejących dodatkowych nowych wierzycieli to prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 14.11.2006 r. I C 1220/05 definitywnie skończyłby egzekucję z przedmiotowych lokali mieszkalnych w stosunku do wszystkich wierzycieli, a wydanie jakiegokolwiek postanowienia należącego do katalogu postanowień egzekucyjnych, w tym postanowienia drugiej instancji utrzymującego w mocy postanowienie o przysądzeniu prawa własności tych lokali, byłoby prawnie niemożliwe.

Postanowienie o przysądzeniu prawa własności przedmiotowych lokali, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, dotyczyło wyłącznie jednego wierzyciela jakim był Mazowiecki Bank Regionalny SA w Warszawie. Wierzyciele dopisani do tego postanowienia nie byli uczestnikami postępowania egzekucyjnego Km 43/95 i dlatego Sąd Rejonowy w Sopocie w ramach nadzoru nad tym postępowaniem w sprawie I Co 36/95 nie kierował do tych wierzycieli żadnych pism ponieważ byli oni uczestnikami odrębnych postępowań egzekucyjnych.

Podnoszenie przez Sąd Okręgowy argumentu w postaci art. 826 zd drugie Kpc, jest w całkowitej sprzeczności z art. 5 Kc, gdyż żadne zasady współżycia społecznego nie pozwalają na to, aby dłużnik, który spłacił wszystkie zobowiązania, utracił mieszkanie o wartości 1 milion złotych i nie otrzymał w zamian za to ani spłaty wierzycieli ani nawet kwoty wylicytowanej 147.500 zł.

Sąd Okręgowy ochronił jedynie licytanta, który wpłacił kwotę 147.500 w roku 2004 i utracił być może jedynie odsetki od tej kwoty.

Oceniając powyższy stan faktyczny, zdaniem powodów, należy uznać, iż Sąd Okręgowy w Gdańsku. nie zważając iż narusza prawo, podejmował działania mające na celu uprawomocnienie się postanowienia Sądu Rejonowego z dna 01.12.1999 r. sygn. akt I Co 43/95 co do przybicia na rzecz licytanta.

Działań tych, zdaniem powodów, nie może usprawiedliwiać stanowisko tego Sądu, iż licytant dokonując po przybiciu wpłaty na rachunek Sądu Rejonowego wylicytowanej ceny oraz należnego wpisu sądowego nabył ostatecznie prawo do uzyskania przysądzenia własności wylicytowanych mieszkań.

Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpatrując zażalenia na postanowienia Sądu Rejonowego w Sopocie w sprawie sprostowania postanowień z dnia 07.10.2005 r. dysponował aktami komorniczymi w sprawie wszystkich egzekucji w stosunku do Michała Turzyńskiego.

Mógł więc swobodnie ustalić, iż do wszczętej egzekucji z nieruchomości (dwóch lokali mieszkalnych) na wniosek Mazowieckiego Banku Regionalnego SA nie nastąpiło przyłączenie innych wniosków egzekucyjnych.

Brak postanowień Komornika w tym zakresie nie może być, zdaniem powodów, uzupełniany poprzez wykorzystanie instytucji sprostowania w celu poprawiania oznaczenia strony.Sprostowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy prowadziłoby bowiem do odmiennego merytorycznego rozpoznania sprawy, co jest odrzucane w literaturze przedmiotu (por. P.Telenga w: Bodio J., Demendecki T., Jakubecki A., Marcewicz O., Telenga P., Wójcik M.P., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna, 2008, wyd. III). Oczywista pomyłka miałaby miejsce jeśli faktycznie Komornik wydał wcześniej postanowienia o połączeniu postępowań egzekucyjnych. Stan faktyczny postępowania w niniejszej sprawie wyklucza dlatego możliwość wykorzystania wyrażanej w judykaturze tendencji do rozszerzającej wykładni „oczywistej omyłki” (przepis art. 350 kpc jedynie przykładowo wymienia niektóre oczywiste omyłki).

W uzasadnieniu postanowień z dnia 19-03-2008 r. w sprawach sygnatura akt: III Cz 2705/07, III Cz 2706/07, III Cz 2707/07, III Cz 2708/07 i III Cz 2709/07 Sąd Okręgowy w Gdańsku nie mógł dlatego przywołać wydanych z urzędu przez Komornika lub na wniosek wierzycieli postanowień o przyłączeniu do postępowania egzekucyjnego KM 43/95. Dążenie do rozszerzenia liczby wierzycieli, poprzez wykorzystanie instytucji sprostowania orzeczenia miało niewątpliwie na celu utrzymanie egzekucji w celu uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu prawo własności przedmiotowych tych mieszkań na rzecz licytanta.

Cel ten szczególnie jest czytelny w postępowaniach w sprawie zażalenia na umorzenie postępowań egzekucyjnych z wniosków Urzędu Skarbowego w Środzie Śląskiej (III Cz 2977/06), Gminy Miasta Wrocław (III Cz 2978/06) oraz Mazowieckiego Banku Regionalnego SA (III Cz 2979/06). Sąd Okręgowy był informowany przez Dłużnika o orzeczeniach Sądów lub Komornika powodujących brak podstaw do egzekucji, gdyż tytuły wykonawcze były pozbawiane wykonalności. W tej sytuacji wszystkie zaskarżone niniejszą skargą postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19-03-2008 r. naruszały, należącą do podstawowych zasad obowiązującego porządku prawnego, zasadę powagi rzeczy osądzonej. Aby uchronić się przed takim zarzutem Sąd Okręgowy w Gdańsku w uzasadnieniu do wskazanych postanowień w ogóle nie wspomniał o tych orzeczeniach.

Mając powyższe na uwadze wnosimy jak na wstępie.  Załączników 17.

Informacje bieżące

1/  Odpowiedzi Prokuratorii Generalnej z dnia 18 października 2011 oraz z dnia 15 listopada 2011

2/ Czy wystarczy w tej historii powództwo cywilne? Od 01 lutego 2012, kiedy odbył się pierwszy termin posiedzenia Sądu Okręgowego, nikt nie jest w stanie spowodować aby Sąd Rejonowy w Sopocie przesłał akta I Co 36/95 oraz KM 43/95 do czytelni akt Sądu Okręgowego w Warszawie celem zapoznania się z nimi przez strony (w tym Prokuratorię Generalną reprezentującą Ministra Sprawiedliwości). Również skarga Haliny Baudler do Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 09.01.2012 nie przyniosła skutku. Akt do dziś w czytelni nie ma i nie ma też kolejnego terminu posiedzenia Sądu Okręgowego a z całą pewnością winą za to jak zwykle zostanie obarczona Halina Baudler – i tak od pięciu lat”.

 

Polecam także uwadze felietony


komentarzy 8 »

  1. Autor: pozyczka pozabankowa

    19 listopada 2013 @ 15:54

    Nice! Love how you addressed quick post in the plugin by showing the icons. That could totally work.

  2. Autor: http://109.74.7.100/

    15 grudnia 2013 @ 08:17

    I’m gone to convey my little brother, that he should also pay a visit
    this website on regular basis to get updated from most recent news.
    http://109.74.7.100/ ostatnio opublikował..http://109.74.7.100/My Profile

  3. Autor: irek

    9 lutego 2014 @ 21:29

    Dla mnie ostatnio sądy kompromitują się, a do tego Trybunał Konstytucyjny zamiast podjąć decyzję dopytuje się rządu ile by kosztowało państwo polskie jeżeli stwierdzi, że ustawa o OFE jest niezgodna z konstytucją ….żal
    irek ostatnio opublikował..Gdzie znaleźć najlepsze szkolenia z copywritingu?My Profile

  4. Autor: Alefa

    14 maja 2014 @ 21:33

    Ile słów – tego bełkotu prawniczego – za którymi stoi ogrom
    energii, wiedzy, cierpienia, wściekłości i bezsilności na złodziei w togach, tchórzliwych, łachudrowatych jak cała ta zbieranina rządowo – polityczna.
    I te setki kartek, godzin pracy aby „udowodnić” udowodnione – parszywy geszeft polskich(?) obrońców prawa.
    O „togowych” nie mówi się w kraju inaczej jak mafia, kartel.
    Burzy się cały świat, chyba nie rozumieją, ze nie będą mieli gdzie uciec
    a wszystkich samobójca nie zabije.

  5. Autor: lotto

    9 czerwca 2014 @ 07:11

    Fabuła bliska każdemu, polecam tę publikację
    lotto ostatnio opublikował..lottoMy Profile

  6. Autor: chemiczne czyszczenie instalacji

    3 października 2014 @ 01:22

    Tematyka pokrewna każdemu, polecam literaturę
    chemiczne czyszczenie instalacji ostatnio opublikował..chemiczne czyszczenie instalacjiMy Profile

  7. Autor: Lukas

    2 marca 2015 @ 13:55

    Fajny felieton 😀
    Lukas ostatnio opublikował..Wrocławskie usługi pogrzeboweMy Profile

  8. Autor: Mati

    2 maja 2015 @ 14:03

    Bełkot prawniczy, ale dużo się idzie z tego ciekawych rzeczy dowiedzieć 🙂 Pozdrawiam 🙂
    Mati ostatnio opublikował..Uwierz, że To Minie Przyjacielu !My Profile

Kanał RSS z komentarzami do tego wpisu · Adres TrackBack

Zostaw komentarz

CommentLuv badge
 

Najnowsze komentarze

Kategorie dokumentów

Galerie foto

Blog Traffic

  • Stronę odwiedziło: 630747
  • Teraz na stronie: 4

Mój wiek XX

Ślubowanie sędziów:

The oath taken by polish judges:
As the common court judge I do solemnly swear to serve faithfully the Republic of Poland, uphold the law, conscientiously perform the duties of a judge, administer justice according to the law, impartially and according to my conscience, I swear to keep the State and official secrets and to behave according to the principles of dignity and integrity”.

The person making the oath may add at the end:

„So help me God.”



"Ślubuję uroczyście jako sędzia sądu powszechnego służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości."

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot:

"Tak mi dopomóż Bóg."

Google